Header Visual

Wij zijn STORK! - Roosmarijn Luyten

03-09-2018

Vandaag is het een week geleden dat we in première gingen. Nu dus alweer een week 'voor het echie' (of zeggen jullie dat in Twente niet zo?) aan het spelen met dit theaterspektakel! Ik gebruik het woord theaterspektakel expres nog maar eens, want vind het nogal goed gekozen door de productie. Het is echt een spektakel.

Kom kijken naar wat er soms mis, maar vooral ook heel goed gaat

En in spektakels met veel effecten en op zo'n locatie, én met dit nederlandse nazomerweer kan natuurlijk ook wel eens wat misgaan... Dat maakt de boel dan weer extra spannend! Zo lopen we bij regen achter de schermen soort van apekooiend en over 15cm diepe plassen springend van verhoging naar plank naar pallet en van kleedkamer naar zenderplakplek naar het toneel (en dat zijn op dit terrein nogal afstanden kan ik je zeggen), moeten we vooral vóór de schermen goed uitkijken dat we niet uitglijden in de modder wanneer we worden geacht sierlijke danspasjes te doen (wat, ik noem geen namen, niet altijd even goed wil lukken) en ons hoofd niet stoten bij het aflopen - slash glibberen - in de grote stalen buizen, moeten we ervoor zorgen dat onze zenders niet te nat worden en tja, ik moet dan weer proberen te zorgen dat m'n mooie pruik ook zo mooi blijft... En onze topdames van de kleding hebben er een dagtaak aan om alle bemodderde schoenen en jurkjes weer een beetje knap te krijgen voor de volgende dag.

Collageroosmarijnregen

Verder kan het, weer of geen weer, zomaar gebeuren dat een fles die kapotgegooid moet worden om een schip te dopen, voortijdig al kapot spat in je hand in plaats van tegen het 'schip', dat rokende stoommachines een keer hun dag niet hebben en dus niet luisteren naar de bevelen van onze toptechnici, er buren zijn die hun eigen knetterende Harley óók graag even aan de mensheid ten gehore willen brengen dwars door een stille scene heen, dat je sluier aan de ijzeren grondplaten blijft haken en van je hoofd valt - daarmee je pruik bijna meenemend, dat er huilende babies in het publiek meegenomen worden en dronken mensen, en wat allemaal niet meer.

En dat is nu juist zo leuk aan theater. Dat er van alles kan gebeuren wat je niet verwacht. En je tóch door moet omdat het nou eenmaal geen filmset is waarbij je een scene even opnieuw kunt doen, en je gewoon moet zorgen dat het publiek een topavond heeft. Ook al heb je pijn in je voet en kan je eigenlijk niet dansen op die hakken. Ook al druipt door de regen de gel uit je haar in je ogen en kan je niks meer zien. Ook al vergeet iemand een keer z'n tekst of z'n cue en heb je het koud in je zomerjurk bij 10 graden. En ook al moet je soms iets langer met je tegenspeler toneelkussen omdat het jongetje die avond wat later opkomt....

Collageroosmarijn

Gelukkig is dat volgens mij aardig aan het lukken, dat van dat publiek en die topavond, want zowel de Tukkers in de zaal als de mensen van buiten, van iedereen horen we dat ze heel enthousiast naar buiten gaan. Ikzelf vind het een overwinning dat ik af en toe zelfs van de allertukste Tukker hoor dat ze echt dachten dat ik een twentse achtergrond heb, dus dat is voor een Amsterdamse goed gelukt... Met veel dank aan de niet aflatende coaching van m'n lieve medespeler Laus en vooral ook van Robert uit ons ensemble, die elke lettergreep net zo lang (en steeds iets luider) voordoet tot ik het goed doe. Ik stao d'r gewohn bie heur! Voor mij persoonlijk is deze twense zomer een groot feest. Wat heerlijk om met deze megagrote groep mensen van allerlei pluimage - amateur, prof, vrijwilliger, alles en iedereen door elkaar op alle gebieden - aan dit spektakel te werken. Wat een ontzettend lieve mensen allemaal. Wat een warm hart, wat een saamhorigheid en vooral: wat een toewijding om met elkaar iets moois te maken en dat aan het publiek te geven.

Nog drie mooie weken te gaan! Kom allemaal maar lekker kijken, naar alles wat er mis, en dan toch vooral ook weer heel erg goed kan gaan.

Roosmarijn Luyten