Ans Bevers: 'Een bonnetje voor privé bellen'

Ans Bevers (71) uit Hengelo was in totaal 42 jaar werkzaam voor Stork, waarvan zes jaar als telefoniste. Het onderscheid dat er destijds gemaakt werd tussen zeg maar de stropdassen en de werklui steekt nog steeds een beetje.

“Het eerste halve jaar moest je het bedrijf in om het bedrijf te leren kennen’’, vertelt Bevers in haar woning aan de Gerrit Peusscherstraat. “Je was een soort manusje van alles. Toen ik terug kwam waren er tien vaste telefonistes. We zaten op de eerste etage in een ruimte die hermetisch was afgesloten.’’

De telefoons waren nog ‘ouderwetse bakken’ volgens Bevers. “Privé bellen mocht niet. Dat ging met een bonnetje. En daarbij werd onderscheid gemaakt tussen de beambten en de niet-beambten. Beambten mochten binnenkomen om het bonnetje te betalen, maar niet-beambten moesten naar een loketje toe. Ik vond dat zo verschrikkelijk. Dat kan gewoon niet: alle mensen zijn gelijk. Maar toentertijd waren de mensen nog niet zo mondig en werd het geaccepteerd.’’

Of het onderscheid ‘van boven’ werd opgelegd of beleid was van de bazin van de telefonistes weet Bevers nog steeds niet. “Waar zijn we toen mee bezig geweest, denk ik nog ik wel eens. Die ongelijkheid. Maar ja, in die tijd had je niks in te brengen.’’


-Tekst en video: Twentekst-

Andere portretten bekijken?

Terug naar overzicht