Colin Wilkinson: ‘Stork was oké, ik had er best langer willen werken’

Colin Wilkinson komt in 1992 als een Engelse engineer bij Stork werken. “In Engeland heb ik een technische opleiding gehad’’, zegt de man uit Bristol.

Voor zijn tijd bij Stork werkt hij een tijdje als frezer in Maastricht. Na een verblijf in Zuid-Afrika - ‘de vrijlating van Nelson Mandela speelde toen’ - en tien weken Engeland kiest Wilkinson opnieuw voor Nederland. “Ik zocht iets in het buitenland. Via een Iers uitzendbureau had ik al in Maastricht gewerkt. Er werden me twee plaatsen aangeboden: Hoorn en Hengelo. Ik heb voor Hengelo gekozen omdat het dicht bij de Duitse grens ligt.’’

Als uitzendkracht werkt Wilkinson een maand of vier, vijf voor Stork, bij de draaibanken. “Stork was niet zo slecht‘’, vertelt hij. “Maar het was wel vaak haast, haast. En in mijn ervaring werden de machines altijd vies achtergelaten. In die tijd werkten er wel meer Engelsen en Schotten bij Stork. Dat had te maken met tijdelijke contracten. Er waren best wat bezuinigingen in de fabriek. Computergestuurde machines, dat begon net. Het was overgangsperiode. Er was denk ik weinig geld om te investeren.’’

Wilkinson blijft tot 2000 in Hengelo wonen. Via uitzendbureaus werkt hij als draaier en later wordt hij zelfstandig ondernemer. Anno 2018 woont Wilkinson (63) in Enschede. “Stork was oké. Ik had er best langer willen werken. Maar de bezuinigingen, dat was jammer.’’


-Tekst en video: Twentekst-

In die tijd werkten er wel meer Engelsen en Schotten bij Stork

Andere portretten bekijken?

Terug naar overzicht